نمی دونم چرا ولی چند روزه دارم فکر می کنم اگه یه روزی (دور از جونم دور از جونم ! روم به دیوار ! هفت تا قرآن درمیون )یه مریضی نا علاجی بگیرم ٬ چه می دونم مثلا" سرطان چی کار میکنم ؟

البته ظرف ایکی ثانیه به جواب رسیدم !

اول اینکه عمرا" شیمی درمانی اینا نمی کنم چون دوست دارم خوشگل بمیرم ٬بعدشم بدآموزی نداشته باشه ولی کلا" به این جور درمان ها خوشبین نیستم !

بعدش تکلیف مال و اموالمو ! روشن می کنم !!!! احتمالا" همشو می دم به آدمای مستحق و فقط یه مقداری واسه برنامه های آینده ام نگه می دارم !(حالا هرکی ندونه فکر می کنه من رو گنج دراز کشیدم !!!!)

بعدش یه مهمونی مفصل حسابی بزن برقص (از اون بترکون ها !) ترتیب می دم و  همه اونایی که دوسشون دارم و دلم براشون تنگ می شه رو دعوت می کنم خلاصه حسابی دور هم صفا می کنیم !(دوپس ! دوپس ! ....)

آهان بقیه کتابم رو هم می سپارم به داداشم که به حول وقوه الهی بالاخره یکی تمومش کنه !

امما !

از همه مهمتر یه اسب و یک عدد سگ جیگر طلا می خرم (با اون پولی که میخوام حروم دوا درمون کنم !)  می رم یه جای باصفا هرچی از عمرم مونده رو صفا می کنم !!!!

هر کیم دلش برام تنگ شد ٬ قدمش رو چشمم !فقط پخت و پز به عهده خودش !

ای ول ! ای ول ! آبجی جینا رو ای ول !

خداییش آدم اینطوری بمیره بهتره یا رو تخت بیمارستان ؟

به عشق بین آدم ها اعتقاد دارین ؟

من ندارم.

من فکر می کنم آدم ها فقط می تونن مرتبه بسیار بالایی از "دوست داشتن " رو روی زمین تجربه کنن.

و "عشق" یک اتفاق ماوراء الطبیعه است که بین "تو" و "خدا"ی تو امکان پذیره.

"عشق ریسمانی است که "خدا" از میان ابرها به سمت زمین رها کرده تا هروقت تونستی از دنیا بگذری و پاهات دیگه روی زمین بند نمی شد٬ اونو محکم بگیری تا بکشدت بالا ....."

تقریبا تنها سریالی بود که از تلویزیون دنبال می کردم.

داستانش به نظرم تازه و جالب بود و از یکی دو قسمت اول به بعد مشتاق شدم تا جریان رو دنبال کنم.

از اینکه نویسنده به یک موضوعی پرداخته بود که در جامعه به وفور دیده می شه ولی تاکنون کسی به اون نپرداخته تقریبا" به وجد اومده بودم.

تا اونروز همه ایرانی های سریال های تلویزیون یا سفید بودند و یا سیاه و آدم خاکستری که جنبه واقعی تری داره تقریبا" دیده نمی شد.

همیشه اینکه عده ای در جامعه هستند که خلاف جهت شاید اکثریت حرکت می کنند و نظام حاکم بر جامعه رو نپذیرفتند و با وجود همه محدودیت ها هنوز به سبک خودشون زندگی می کنند٬نادیده گرفته می شد.(منظورم خانواده عظیمی است)

و این نخستین بار بود که فیلمساز از به تصویر کشیدن این قبیل آم ها ابایی نداشت و این واقعا" تحسین برانگیز بود.

روند سریال هم منطقی بود و بعضی وقتها (علی رغم بیشتر داستانهای ایرانی ) غیر قابل پیش بینی.

ولی تا پایان سریال از این می ترسیدم که نکنه این روند جذاب و واقعی مثل همیشه به یک ملودرام هندی ختم بشه ٬ که متاسفانه همینطور هم شد.

نمی دونم چرا فیلمساز  به این توجه نکرده بود که اگر یکهو آراز مشرقی مثل شزم سر برسه و حامد رو نجات بده و توی کشتی ای که همه مسموم شدن فقط مارال عظیمی زنده بمونه و بعد حامد هم مثل یه قهرمان افسانه ای دیگه شیرجه بزنه تو دریای مواج و زن و بچه اش رو همزمان نجات بده و دست آخر توی بیمارستان با یه سکانس هندی تر معلوم بشه که هردوشون صحیح و سلامتن ٬ و مارال عظیمی فراموشی بگیره و تنها چیزی که یادش میاد خاله مومن و با دین و ایمونشه و  ( مثلا" نماز خوندن خاله اش ) که این مفهوم رو می رسوند که دست آخر مارال هم به راه راست هدایت شد٬آب بسته به پایان داستانی که به این زیبایی تا اون لحظه پرورانده شده.

فقط می تونم بگم حیف !

سه شنبه که از شرکت می رفتم خونه ٬ توی راه توجهم جلب شد به یه ساختمون نیمه کاره . دیدیم آجرهای دیوارهاش به جای اینکه از اینور روی هم چیده شن ٬ از اونوری چیده شدن ! (فهمیدین منظورم چیه ؟!)

فکر کردم به خاطر همینه که وقتی نصفه شب پیرمرد همسایه آروم می گه :" خانوم ! پاشو بیا سر جات بخواب !"

من صداشو می شنوم و به مخمل می گم :"هه هه هه ! دوباره با هم قهر کردن !"

**********************************************************

قابل توجه اونایی که متوجه نشدن آجر ها جه جوری چیده شدن :

ببینید دوستان آجر یک مکعب مستطیل می باشد. که دو تا قاعده اش بزرگ و دو تای دیگر کوچک هستند. درسته ؟

خوب اگر آجر را از مقطع بزرگتر روی هم بچینیم دیوارهایی قطور تر خواهیم داشت ،اما بالا آمدن دیوار بیشتر طول خواهد کشید و به تعداد آجر بیشتری نیاز خواهیم داشت !

اما ! اگر از مقطع کوچکتر روی هم بچینیم هم دیوار سریع تر بالا می آید و هم قطر دیوار کمتر خواهد شد !

(توضیحاتم خیلی علمی بود،نه ؟! )