خواهر زاده 5 ساله ام تلفن می کنه و با ذوق می گه :خاله "..." می خوام براتون یه شعر جدید بخونم !
من هم که طی اطلاع رسانی هایم در پست قبلی به حضورتون رسونده بودم که بسیار انسونِ کودک دوست و نوع دوست و.... اینا هستم استقبال کرده و گفتم : "بخون عزیز دلم !"
فسقل خانم یه نفس عمیق کشید و شروع کرد :
" پشت درای بسته تسو جان نشسته
جومونگ نوار گذاشته ، سوسانو داره می رقصه !
تسو می گه من پیرم ، چند سال دیگه می میرم !
جومونگ می گه چه بهتر ! من سوسانو رو می گیرم !"
چشمان از حدقه بیرون آمده اینجانب رو تصور کیند و بعدشم شرح و تفصیل ادامه سریال از سوی خواهر زاده فسقلی !
بهش می گم مگه شما هم DVD هاشو خریدین ؟!
می گه : "نه ! سارا اینا (دوستش) خریدن ! اون برام تعریف می کنه !"
نکته قابل توجه اینه که ، یه سریال خارجی که بر اساس یه افسانه کره ای ساخته شده ، به دلیل جذابیت های داستان برای عموم مردم ، که هر گز به پای جاذبه های افسانه ها و داستان های کهن خودمون نمی رسه ، اینجوری در بین پیر و جوان و حتی کودک و خردسال و مردم مختلف از طبقات اجتماعی و با سطح فرهنگ و سواد مختلف جا باز کرده و نمی شه منکر این شد که مخاطب بسیاری رو جذب کرده.
یه کشور مثل کره ، اینجوری تونسته با ساخت سریال های این چنینی _نمونه دیگرش جواهری در قصر _ آداب و رسوم و فرهنگشو حتی به ممالک دیگه مثل کشور ما نشون بده و روی مردم کشورهای دیگه هم تاثیر بذاره.
خیلی ساله به این فکر می کنم که چرا هرگز هنرمندان و دست اندرکاران -حرف از رسانه ملی نمیزنم که تا وقتی برای پروژه ای مثل یوسف پیامبر سرمایه گذاری می کنند ، تکلیفشان روشن است_ داستان ها ی بی بدیل ادب پارسی ، همچون شاهنامه رو به تصویر نمی کشن ؟
فکرشو بکنین اگه داستان های شاهنامه فردوسی ، که بخش اعظمی از هویت ایرانی ما رو در خودش نهفته با یه سرمایه گذاری مناسب (نه به شیوه سمبل کردن ) ساخته بشه ، به نظرتون نمی تونه روی مردم تاثیر بذاره ؟
هیچ کس نمی تونه منکر تاثیر فرهنگ سازی به شیوه غیر مستقیم بشه. با اینکه اون سالها خیلی بچه بودم ولی به خوبی به یاد میارم که تو سالهای جنگ ، یکی مثل "اوشین" الگوی خیلی از زنای ایرانی بود. و نقش امروز سریال های کره ای رو اون زمان سریال های ژاپنی ایفا می کردند.
واقعا جای تاسف که همیشه شعار "تمدن اصیل ایرانی ما " بر زبانمونه و در عمل هیچ بهره ای از این تمدن اصیل نمی گیریم .
می تونم صفحه های زیادی رو در خصوص این مطلب پر کنم....اما می دونم که از حوضله خواننده خارجه...
فقط می خوام بگم یعنی غنای فرهنگی افسانه های خودمون پیشِ روایت های ساده و پیش پا افتاده این چنینی کم میاره ؟
پی نوشت : فردوسی جان ! یادته گفتی :
" بسی رنج بردم در این سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی "
یادته ؟
