" ترکِ آرزو کردم ، رنج هستی آسان شد  "

تو عالم بچگی یه چیزایی از این جمله می فهمیدم . اما باورش نداشتم. باور نمی کردم که ممکنه آدم تو زندگی به جایی برسه که برای پایان بخشیدن به رنج و دردش و یا کمتر کردن اون ها دست از آرزوهاش بکشه.

اما امروز....

اما امروز که با همه وجودم ، با روح و جسمم ، احساس می کنم که ساختن یه آینده مطمئن ، تلاش برای یه زندگی سالم ، رسیدن به رضایت نسبی از خویشتن ، دست یافتن به آرزوهای کوچیک و بزرگ ، چقدر سخته و چقدر تلاش و پشتکار  و از خودگذشتگی و هزینه مادی و معنوی و...می خواد ، می فهمم و باورش می کنم.

اما....

با همه سختی ها ، با همه نشیب و فراز ها ، با همه تجربه های گریز ناپذیر تلخ و شیرین ، می دونم که هرگز

دست از آرزو هام نمی کشم. من با همین آرزوها زنده ام.....

پی نوشت : دوستان خوب و همیشگی من . از همه به خاطر غیبتم و اینکه باعث نگرانیتون شدم معذرت می خوام. خوب نبودم. ولی حالا خوبم به لطف خدا.